- Zginiesz – ze złością krzyknęła Sandra

- Zobaczymy wiedźmo

Już stwór miał przeniknąć  dziewczynę i ją rozerwać  na strzępy od środka, ale nagle do pokoju weszła Samanta. W ostatniej chwili zmieniła go w sopel lodu. Potem wzięła wazon stojący na komodzie i uderzała nim zamarzniętego demona.

- Siostro! Nic ci się nie stało?

- Nie

- A twoja noga? Kiepsko wygląda

- To tylko draśnięcie kulą energii. odtąd kiedy wiemy jak wygląda Simon mamy w domu średnia pięć demonów dziennie. A gdzie nasze życie, nasze obowiązki, szkoła tańca?

- Musimy jak najszybciej zdobyć brakujące składniki do eliksiru unicestwiającego Shaxa. A no właśnie? Ile nam ich brakuje jeszcze?

- Chyba trzy.

- Chodź zobaczymy w Księdze Cieni jak je zdobyć, bo jak nie pokonamy Shaxa to on pokona nas.

Gdy weszły na strych, zobaczyły jak kartki Księgi same się obracają.

- A co to?

- Nasza mama! Pomaga nam!

- Popatrz! Błoto Koryntajskie? To mamy poszukać?

- Chyba tak.

- co o tym piszą?

- Jest to zielone błoto, które jest bardzo trujące. Znajdowało się na bagnach u stóp Koryntu.

- znajdowało się? Dlaczego czas przeszły?

- Bo tych bagien już nie ma. Wyschły po pokonaniu ostatniej bagiennej wiedzmy  przed dwu tysiącami lat temu przez tamtejszych ludzi za to że zabierał rolnikom magicznym sposobem ziemie uprawne. Zamieniła je w bagno. Gdyby jej nie zabito to bagna pokryłyby cały świat. Bagno ściśle związane jest z wiedźmą. Jeśli ona umiera to jej kraina  też.

- Jest coś jeszcze o tej wiedźmie?

- Ma moc chmur kwasu i przywoływania różnych bagiennych istot. Jest również napisane coś dla czarownic, tylko jest zamazane ostatnie słowo: Czarownica zainfekowana chmurą kwasu staje się… I nie ma! Co tu może być?

- Nie wiem. Może martwa?

W tym samym czasie Księga Cieni zaczeła się świecić. Zamknęła się i otworzyła się na stronie z zaklęciem na cofnięcie czasu.

- Dziękujemy! – krzyknęły dziewczyny

- Tak to nigdy nie pomaga za bardzo a dzisiaj na każdym kroku – szepnęła Sandra

- Mamy cofnąć się czasie? To coś nowego!

- No to do dzieła!

Czas chcemy naprawić,
złu się przeciwstawić,
błędy swe zreperować,
i tajemnicy magii dochować.

Dziewczyny otoczył ogromny pierścień dymu, który zamienił się w wir. Po chwili powstał rozbłysk i dziewczyny znikły.

- gdzie my jesteśmy?

Krajobraz był bardzo ponury. Wszędzie było mnóstwo błotowatej substancji. Czuć było dziwny zapach. Rosnące drzewa były bardzo zniszczone, na których był dużo wron, jakby czekały na kogoś.

- Zabieramy trochę tego dziwnego błota i znikajmy stąd, bo nie chcę spotkać tej wiedźmy.

Sandra wzięła słoiczek i nabrała do niego błota. Gdy się nachyliła jakieś dziwne stworzenie z długimi mackami złapało dziewczynę za rękę. Dziewczyna bardzo się przestraszyła i piorunem zniszczyła to coś. Nagle w oddali zobaczyły  głosy i światła pochodni. Byli to ludzie goniący czarownicę. Niespodziewanie wybiegła ona zza krzaków. Niska, zgarbiona postać, z wielkim, czubatym nosem. Wyciągnęła rękę ku dziewczynom. Wyleciała z niego wielka chmura duszącego dymu. Samanta odskoczyła, ale Sandrę dym trafił. Otoczył ją po czym wszedł w nią.  Nagle niespodziewanie uderzył w nią wielki patyk, który przebił ja na wylot. Wiedźma zginęła.

- Znikajmy, bo zaraz nas wezmą za wiedźmy.

Złapały się za ręce i przeniosły się do własnych czasów.

- Mam nadzieję że więcej tu nie wrócimy.

- Nareszcie w domu.

Gdy Samanta podeszła do okna zobaczyła bagna. Wszystkie domy były porozdzielane bagienną roślinnością i bagna.

- Co się stało – Sandro!

Odwróciwszy się zobaczyła jak jej siostra zamienia się w małą garbata postać o dziwnej, lekko zielonej karnacji.

- Co ci się dzieje? – po chwili – O nie! Tak zadziała na nią ten dym.

Zmieniona Sandra uderzyła  z wielka siłą Samantę i wyskoczyła przez okno wprost w błoto, po czym znikła.

- Dan! Dan! Daaaaaaaaaaan!

- Już wiem co znaczył tamten zamazane słowo: „Czarownica zainfekowana chmurą kwasu staje się bagienna wiedźmą.

- Dan, do jasnej cholery. Gdzie ty jesteś!?

- Co się stało?

Sandra stała się bagienna wiedźmą i to dlatego wszędzie SA bagna. Zmieniłyśmy przyszłość.

- To niedobrze!

- Co musimy zrobić, bo w Księdze Cieni nic nie ma.

- Na pewno nie możemy dopuścić, żeby nikogo nie zabiła, bo zawsze zostanie wiedźmą. Takie jest prawo magii.

- Ale jak ma się stać człowiekiem?

- Tego to nie wiem.

- Poszukajmy jej, wyczuj ją!

Dan zamknął oczy i nagle mówi.

- Jest na Statui Wolności.

- Może tam kontrolować całe miasto.

- Wiedz jedno, na razie jej moc jest słaba. Może wezwać  najwyżej dwa potwory, ale z każdą godziną jej moc rośnie.

- Zabierz  mnie do Sandry.

- Zgoda!

- To tu? To w ogóle nie wygląda na Nowy York. Wszędzie jest tak brzydko – powiedziała Samanta

- Zobacz! Sandra jest tam! Chyba próbuje wezwać potwory.

- Chyba jej się udało. Upadnij Dan!

Pojawiły się dwa potwory. Pierwszy z nich był olbrzymem o grubych nogach i rekach. Całe ciało i twarz była obrośnięta mchem, a z głowy wyrastały gałęzie. Drugi był mały, z muskulatury podobny do pierwszego tylko z taką różnicą że rzucał kulami trucizny.

- uciekajmy w stronę Sandry.

**********

- Sandra! Pomocy! Odeślij ich. Chcę z tobą pogadać!

- Znikajcie moje pupilki! A ty podejdź! Pogadamy, ale na osobności.

Sandra złapała ją za rękę i oboje zniknęły w zielonym dymie. Dziewczyny pojawiły się w domku na drzewie na wysokim drzewie.

- Jeśli mi coś zrobisz to ona zginie?

W klatce z ostrego bluszczu znajdowała się  nieznajoma kobieta.

- Nic ci nie zrobię. Jesteś przecież moją siostrą.

- Mam propozycję tak lub nie!

- Jaką?

- Zostań bagienną wiedźmą. Jest cudownie. Razem opanujemy cały Nowy York, Stany Zjednoczone, cały świat.

- Nie chcę! Chcę być zwykłą czarownicą i chcę uratować Simona.

- To nie!

Na ręce Sandry pojawiła się ogromna kula trucizny. Już była wycelowana w tą kobietę, ale Samanta uzyła swojej mocy zamrażając jej rękę.

- Coś mi zrobiła? Zginiesz natychmiast!

Sandra uderzyła Samantę tak mocno, że dziewczyna wyleciała z domu na drzewie. Z Samanta było bardzo źle.

- Co ja zrobiłam! Samanta!

Dziewczyna stała się znowu normalna i czym prędzej pobiegła do siostry.

- Samanta ja nie chciałam! Daaaaaaan! Wybacz mi!

- Wiem o tym! Popatrz się na świat. Jest taki jak kiedyś.

- Nie umieraj! Daaaaaan!

- Pamiętaj że zawsze będę cię kochać.

- Dan! Jesteś! Ulecz ją!

- Dlaczego tak długo leczysz? Co się dzieje?

- Daj mi chwilkę.

Samanta zaczęła się wybudzać.

- Ty żyjesz! Dziękuję ci Dan!

Sandra rzuciła się na ręce Dana.

- Zabierz nas do domu.

- Już się robi!

Zaistniałą sytuacją, siostry nauczyły się że nie można igrać z czasem i zmieniać tego co się już wydarzyło.