Powoli prace wyremontowania szkoły dochodziły do końca. Dziura na środku parkietu została załatana, ściany pomalowane. Dziewczynom został tylko jeden mały kłopot – nie wiedziały jak szkołę nazwać.

- Sandra, sala jest gotowa, tylko ciekawe jak nazwiemy tę szkołę? Ja nie mam pomysłu!

- Nie wiem? Może Mini Broadway?

- Nie podoba mi się.

- To może po prostu Dance School?

- Zbyt proste…

- No to ja nie wiem… Sama coś wymyśl!

I tak przez kilka godzin kłóciły się, wreszcie po długiej naradzie doszły do wniosku, że nazwą szkołę -  "Vamos Bailar" co po hiszpańsku znaczy „chodźmy tańczyć”.

Nadszedł wielki dzień otwarcia. Obie czuły ogromne podekscytowanie. Przyjechała lokalna przedstawicielka gazety „ Time In NY”, wielu fotografów, nawet telewizja. Przyszło wielu zainteresowanych: młodych i  starszych.

Tymczasem w Podziemiu, Shax ze swoimi demonami obmawiał zabicie sióstr.

- Musimy ich się pozbyć! Zebrały już kilka składników do wywaru unicestwiającego mnie!

Nagle w płomieniach pojawiła się dobrze zbudowana postać - męska postać. Miał on krótko ścięte włosy. Na sobie czarne spodnie, czarną koszulkę bez rękawów.

- Kogo chcesz się pozbyć, ojcze?

Okazało się, że postacią tą był Simon.

- Nieważne, pewne dwie osoby…

- Jakie osoby? Może ja coś na to poradzę?

Shax machnął ręką. Tym gestem sprawił, że wszystkie demony oprócz Simona znikły!

- Simonie, to nie są zwykłe osoby. To dwie czarodziejki, które chcą mnie unicestwić.

- W takim razie ja muszę temu zaradzić! Nie pozwolę, żeby jakieś nędzne czarownice zabiły mojego ojca, który uratował mnie przed złą matką!

- Nie jestem pewny czy sam dasz sobie radę…

- Nie bój się o mnie!

- Na wszelki wypadek wyślę z Tobą trzy demony.

- Niech będzie!

- Sansen, Sensoj, Sonsuj  - zawołał.

Nagle całą pieczarę Shaxa pochłonęła mgła. Z tej mgły wyłoniły się trzy, dziwne postacie o nieregularnych kształtach.  Jeden z nich nie miał oczu, drugi uszu, trzeci ust. Mieli dobrze rozwiniętą myśl czytania w myślach. Ubrani byli wszyscy w zwiewne, poszarpane, szare szaty.

- Witajcie! Mam dla was zadanie. Wraz z moim synem macie zabić dwie czarownice!

- Tak jest nasz panie!

- Obie dzisiaj otworzyły szkołę tańca. Może uda wam się zrobić zamieszanie…

- Ja wiem co zrobimy! – rzekł Simon

- Co?

- Zapiszemy się do niej! Tylko tyle że oni tak się nie mogą pokazać wśród ludzi!

- Jak to?

- Przez kilka dni będziemy tam ćwiczyć. Potem jak zostaną któregoś dnia same zabijemy je i po kłopocie! Tylko zamień ich w ludzi!

- Nie jestem pewny co do twojego pomysłu, ale niech będzie!

Shax klasnął w dłonie i w mgnieniu oka Sansej, Sensoj i Sensuj zamienili się w ludzi.

- Kim my jesteśmy? – zapytały demony.

- Nie narzekajcie, macie się słuchać mojego syna. Idźcie i przynieście mi prochy wiedźm!

Po tych słowach wszyscy czterej znikli.

Pojawili się przed wejściem do szkoły. Nagle Simona zaczęło boleć znamię na prawej ręce, w tym samym czasie obie siostry też.

- Co się dzieje z moją ręką? – powiedziała Sandra.

- Ciebie też boli? – zdziwiła się Samanta.

- To musi być jakiś znak…

Sandra odwróciła się i zobaczyła przed sobą bardzo przystojnego mężczyznę. Był to jeden z demonów w skórze człowieka.

- Chciałbym się zapisać do waszej szkoły!

- Nie ma sprawy, proszę za mną.

Oboje poszli do pokoju. Sandra prowadziła przyszłego klienta. Nagle oczy demona zaczęły się świecić, ale usłyszał w myślach głos braci:

- Jeszcze nie, powstrzymaj się!

- Coś panu jest? Niewyraźnie pan wygląda…

- Już nic. Oczy mnie bardzo zabolały przed chwilą!

Sandra spojrzała na niego z podejrzliwością, ale nic nie powiedziała.

Każdy z nich zapisał się do szkoły. Oprócz demonów i Simona na drugi dzień do szkoły przyszło jeszcze około 20 osób.

- Witajcie wszyscy na pierwszej lekcji tańca. Na początek pokażecie co potraficie. Nauczę was dzisiaj choreografii, którą zatańczycie na koniec dnia – powiedziała Samanta.

- Hrrr, żadnego tańca miało nie być, myślałem że zabijemy je i będzie spokój!

- Nie narzekaj i słuchaj się mnie. Rób co mówi. – powiedział Simon

I tak przez  10 godzin Samanta torturowała wszystkich swoją choreografią, oczywiście z przerwami. Wszyscy byli bardzo zmęczeni.

- 10 minutowa przerwa a potem pokażecie czego się nauczyliście - powiedziała instruktorka.

Samanta poszła do łazienki. Za nią poszedł jeden z demonów. Gdy weszła demon zamachnął się nad nią kulą energii, już miał ją wyrzucić, ale Simon strzelił w niego pociskiem ogniowym, demon rozsypał się w drobny mak. Nagle odwróciła się Samanta.

- Co pan tu robi? To jest damska toaleta…

- Ooo przepraszam, nie zauważyłem.

Simon wrócił na parkiet. Jeden z demonów zapytał go:

- Gdzie jest Sansej?

- Nie słuchał  się mnie, chciał wszystko zrobić szybko, więc został zabity i jeśli się nie będziecie słuchać to podzielicie jego los!

- Czy ja wam przypadkiem nie przeszkadzam? Ty pierwszy pokażesz choreografię! – z oburzeniem krzyknęła Samanta wchodząc na salę za podniesionymi głosami.

Simon wyszedł na środek, a Samanta włączyła muzykę.

- On jest nawet dobry – szepnęła jej na ucho Sandra.

- Może być!

- Dobra! Wystarczy panie…

- SSSamie! Możesz mówić mi Sam.

- Wystarczy!  Nawet nieźle, ale widzę że stać cię na więcej! Dzisiaj daruję wam tę choreografię, ale jutro macie wszyscy ją zaliczyć. Do widzenia!

Samantę coś w duchu męczyło. Nie wiedziała co to jest. Czuła jakby znała Sama już od dawna.

Wszyscy poszli do szatni, aby się przebrać. Sansoj i Sensuj zaczęli się naradzać jak zemścić się na Simonie za śmierć Sanseja.

- Nie pozwolimy żeby jakiś synalek Shaxa zabijał naszych braci!

- On zaraz będzie wychodził ze szkoły… zabijmy go w tej uliczce w której się pojawiliśmy.

- Zgoda.

Simon wyszedł ze szkoły. Poszedł w kierunku wspominanej przez demony uliczki. Nagle na plecach poczuł okropny ból od kuli energii.

- Zabiłeś naszego brata, więc za to my cię teraz zabijemy!

- Zabijajcie, ale mój ojciec was zabije wcześniej niż sobie wyobrażacie!

Oczy demonów zaczęły świecić czerwonym kolorem.

- Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaa – krzyknął Simon.

W cieniu uliczki pojawiły się siostry, które zamykały szkołę. Gdy demony zobaczyły je Simon zdążył uciec. Zniknął. Przestali mieć ludzką postać. Zmienili się w demony z krwi i kości.

- Co to?

- Ja biorę tego po lewej, a ty tego po prawej – krzyknęła Sandra.

- Ok.

Rozpoczęła się walka. Tymczasem ranny Simon wrócił do podziemia.

- Co ci jest ? - zapytał Shax.

- Twoje demony mnie zaatakowały! Zabij ich!

- Nie podaruję im tego!

Po tych słowach znikł.

Walka wciąż trwała. Sandra została draśnięta promieniem z oczu demona. Już stwór podchodził do dziewczyny, już miał wycelować w nią, aż tu nagle zaczął płonąć. To samo zaczęło dziać się z jego bratem. W oddali czarodziejki zobaczyły dziwną zjawę, która pokazała palcem na szyi, że zginą. Obie wiedziały, że to Shax!