Była ciepła sobota. Obie siostry odpoczywały po ciężkim tygodniu w szkole tańca. Ciągle rozmyślały kogo tajemniczego atakowały demony.  Gdy rozmawiały tak na kanapie, ze strychu dobiegł je jakiś hałas. Czym prędzej pobiegły w tamtym kierunku. Na strychu zobaczyły demona, leżącego na podłodze i otwartą księgę cieni którą chciał ukraść. Sandra już się nad nim zamachnęła, ale Samanta ją powstrzymała.

- Stój, uwięzimy go w klatce z magicznych kamieni. Może nam coś powie!

- Ok, ale później się go pozbędziemy.

Sandra poszła po kryształy, ułożyła je wokół demona. Gdy się obudził, był w magicznym więzieniu.

- Co wyście mi zrobiły?!

- Nic, „zapuszkowałyśmy” cię! – zaśmiała się Sandra.

- Teraz nam wyśpiewasz do czego była ci potrzebna nasza księga cieni! – wskazała na jego nos druga z sióstr.

- Nic wam nie powiem!

- Tak?! Sandra!

Sandra do środka klatki wpuściła mały promień piorunów który otoczył demona. Stwór zajęczał z bólu!

- Jak nie powiesz, moja siostra może się z tobą tak bawić cały dzień. Ona łatwo się nie poddaje.

- To powiesz czy nie?!

- Nic nie powiem!

Samanta spojrzała się na Sandrę. Miała już wypuścić piorun ale demon zaczął krzyczeć.

- Dobra, dobra powiem wam po co była mi wam potrzebna wasza księga cieni.

- Zatem słuchamy!

- Szukam złotego jabłka…

- Brzmi znajomo.

- Szukałem go przez wiele wieków. Po jego zjedzeniu można stać się nieśmiertelnym. No ale nie wiem gdzie ono jest. O pomoc zwróciłem się do Shaxa. Powiedział mi że odpowiedzi znajdę w waszej Księdze Cieni. Myślałem że wszystko pójdzie łatwo, ale wasza głupia księga jest chroniona silnym zaklęciem które mało brakowało a by mnie zabiło.

- I byłby spokój. – skwitowała Sandra.

- Złote jabłko potrzebne nam jest do wywaru, ale najpierw… co zrobimy z tym nędznikiem?

- Wypuśćcie mnie!

- Chciałbyś, Sandro daję ci tę przyjemność - zabij go!

- Ach dziękuje ci za to…

Na ręce Sandry pojawiła się wielka kula piorunów, którą zabiła demona. Po tym wzięła Księgę Cieni i położyła na stojaku.

- Mówił prawdę o złotym jabłku. Daje nieśmiertelność. Znajduje się w pięknej krainie Hesperyd. Są to strażniczki. Mieszkają tam mitologiczne potwory: harpie, gorgony, cyklopi, centaury, chimery, ptaki  stymfalijskie i wiele innych.

- Co?! O połowie tych stworzeń w ogóle nie słyszałam. – zamyśliła się Samanta.

- Ja też, ale dla Simona musimy zrobić dużo.

- Jak go odnajdziemy to mu powiem co musiałyśmy przeżyć. A jak się można dostać do tej krainy?

- Wejście znajduje się w Central Parku na Kamieniu Czarownic.

- Już się domyślam, że musimy iść wieczorem…

- Na to wygląda, ale na początku wyposażmy się w broń.

Znalazły kilka luster na gorgony i… tylko tyle bo nie wiedziały jak walczyć z innymi stworami. Ściemniło się. Obie pojechały do Central Parku. Doszły do Kamienia Czarownic.

- Samanta , tu nic nie ma!

- Zapomniałam ci powiedzieć. Dookoła tego kamienia trzeba narysować pentagram tak żeby on znajdował się w samym środku.

- Tylko ciekawe czym narysujemy.

- Nic nie wzięłam do rysowania, ale mam pomysł. Ułożymy patyki w kształcie pentagramu. Może zadziała.

- Nie wiem, ale można zobaczyć.

Łamały tylko długie giętkie patyki.

- O to już ostatni kij! Nic się nie dzieje!

- No nic. Chodźmy lepiej do domu. Jutro przyjdziemy lepiej zaopatrzone.

Obie pojechały do domu. Gdy odjechały kije zaczęły się świecić i otworzył się portal. Wyszły z niego trzy gorgony, wyleciało 5 harpii i 3 ptaki stymfalijskie a także groźna Chimera. Nagle powiał silny wiatr, który rozwiał patyki tworzące pentagram. Portal się zamknął.

Rano gdy dziewczyny oglądały telewizję, w wiadomościach mówiono o dziwnych posągach w central parku, oraz ludzi zaatakowanych przez nieznane stworzenia.

- Coś mi to przypomina…

- Wybierzmy się do parku i zobaczymy co się tam stało!

Gdy przyszły na miejsce, cały park otoczyła policja, a wejście było zabronione.

- Jak się tam dostaniemy?

- Zrobisz małe tornado które przestraszy policjantów. Jak będą uciekać to wejdziemy.

- Ale ja nigdy nie robiłam takiego czegoś! A jak się komu coś stanie?

- Nie będziesz przecież robić tornada stopnia piątego. Tylko mały wir, który przestraszy policjantów.

-Ok.

Sandra zamknęła oczy. Nagle w oddali zaczęło wiać. Wiatr utworzył się w mały wir, który wciągnął do środka śmieci. W tej samej chwili policjanci zaczęli uciekać. W czasie tego chaosu siostry weszły do strefy zakazanej.

- Dobra, już uspokój ten wir.

- Ale jak?

- Ty się mnie pytasz? Spróbuj pomyśleć o spokoju, żeby przestało wiać, bo widzę że to coś przybiera na sile.

- Spróbuję.

 Sandra zamknęła oczy. Natychmiast wszystko ucichło.

- Trochę miasto będą musieli posprzątać!

- Lepiej, że śmieci niż ludzi zamienionych w posągi! Popatrz!

Ujrzały kilkoro przerażonych ludzi  zamienionych w kamień.

- To pewnie sprawka gorgon.

Nagle nad ich głowami pojawiły się harpie. Były to uskrzydlone stwory o głowie kobiety i tułowiu ptaka. Miały długie, okropne szpony, którymi mogły zabić. Harpie otoczyły dziewczyny.

- To co teraz zrobimy?

- Na trzy wyjdziesz z kręgu a ja się sama rozprawie z nimi.

- Sama? Ok!

- Raz, dwa i… trzy!

Sandra uciekła z kręgu. Już harpie zbliżały się do Samanty. Dziewczyna skuliła się i nagle rozprostowała. Wypuściła falę zimna, którą zamroziła stwory. Gdy upadły na ziemię rozsypały się w drobny mak.

- Tego nigdy nie widziałam!

- Myślałam nad tym atakiem kilka dni.

- Opłacało się! Chodźmy dalej.

Niepewnie szły przez opustoszały park. Czuły się dziwnie. Po chwili zobaczyły przed sobą trzy gorgony zamieniające człowieka w kamień.

- Nie mogę na to patrzeć!

Zaczęły się zbliżać do dziewczyn. Były to stworzenia o tułowiu węża, zębach dzika, a zamiast włosów miały węże.

- Nie możemy patrzeć im w oczy. Bierz lusterka. Czekamy aż podejdą bliżej. Gdy będą chciały nas zamienić odwrócimy się i lustra postawimy przed ich twarze. Mam nadzieję że zamienią się w kamień.

- Idą… są coraz bliżej.

- Znowu na trzy…

- Zgoda!

- Raz…

-Dwa…

I razem – Trzy!

Pokazały potworom lusterka. Wszystkie we trzy zaczęły krzyczeć . Węże na głowie zamieniły się w pył a reszta ciała zamieniła się w kamień. Gdy Sandra dotknęła jedną z nich zamieniła się w piasek. To samo zrobiła z dwiema kolejnymi.  Wszyscy ludzie zamienieni w kamień stali się znowu  żywi. Nie pamiętając o niczym.

Gdy szły,  po drodze zabiły trzy ptaki stymfalijskie. Były to  ptaki z żelaznymi piórami, które spadając na ziemię zabijały a ich odchody były trujące. 

- Patrz! Jest kamień, ale portal jest zamknięty. Chyba wiatr rozwiał patyki!

- Ale popatrz kto go chroni!

- To chyba Chimera! Trudno będzie się z nią walczyło…

- Mam pomysł. Ja się zajmę potworem  a ty postarasz się ułożyć pentagram żeby otworzyć portal.

- No dobra...     

Było to stworzenie ziejące ogniem, tułów miało lwa, głowę kozy a ogon skorpiona.

- Ja się postaram go odciągnąć, a ty czym prędzej biegnij do kamienia.

Samanta pobiegła do kamienia. Zaczęła zbierać patyki i je układać. Sandra poszła walczyć ze stworem. Używała swej mocy, ale potwór był na nią odporny.

- Samanta szybciej, ja sobie nie dam rady z nim!

- Już kończę!

Z położeniem ostatniego kija otworzył się portal. Chimera miała już ukłuć Sandrę, ale została wciągnięta przez portal do środka. To samo stało się z prochami gorgon, harpii oraz ptaków stymfalisjkich.  Na drugiej stronie portalu ożyły.

- Popatrz - tam widać złote jabłko!

- Jakie ono piękne!

- Jest niedaleko, wejdę i szybko pobiegnę i je zerwę.

- Zgoda. Tylko uważaj na siebie! –krzyknęła za siostrą Sandra.

Samanta weszła w portal. Zaczęła biec. Stwory które zabiła ruszyły za nią. Doszła do drzewa z jabłkiem. Nie mogła go dostać. Postanowiła zamrozić drzewo. Dotknęła je ręką. Zamieniło się w lód. Jabłko spadło. Kobieta je podniosła i zaczęła biec w stronę portalu. Już dochodziła do przejścia, ale nagle przed nią pojawiła się harpia. Stanęła między młotem a kowadłem. Z jednej strony miała harpię z drugiej chimerę, ptaki stymfalijskie, gorgony oraz biegnącego cyklopa. Nagle harpia rozsypała się w  pył.  Sandra ją zabiła.

- Nikt nie będzie atakował mojej siostry! – wrzasnęła.

Samanta przeszła na drugą stronę portalu. Od razu pozbierały patyki. Portal się zamknął.

- Mało brakowało, a byś tam została…

- Dzięki ci siostro… wracajmy do domu. Zamiast odpoczywać, mamy drugą pracę. Tylko tyle że nie płatną.

- A gdzie jest złote jabłko?

- Ooooo, chyba zgubiłam?

- Co?!

- Żartuję, jest tutaj.

Samanta wyciągnęła z kieszeni błyszczące jak słońce jabłko.

- Ono jest cudowne!

- Masz rację. Schowaj je, ktoś idzie.

Podszedł do nich policjant.

- Co panie tu robią i jak się tu dostały?

- A nic… zwiedzamy sobie!

- Nie wiedzą panie, że grasują tu dziwne stworzenia.

- Teraz już nie. – szepnęła Sandra tak, że usłyszała to tylko Samanta.

Po tych słowach odeszły.